Hij zit zo dichtbij, alles in mijn lijf begint te tintelen het lijkt te reageren op zijn energie. Jake merkt het op. Hij leunt een beetje naar voren, de ruimte tussen ons nog kleiner, zijn blik intens. "Wil je weten wat ik denk?" vraagt hij, zijn stem zacht, als een belofte van iets gevaarlijks. De vraag blijft hangen in de lucht, ik niet of ik het moet toelaten, kan ik mijn hart nu open stellen voor hem na alles wat ik zojuist te weten ben gekomen. "Ja," fluister ik, nauwelijks hoorbaar. Mijn hoofd tolt van chaos, een storm aan gedachten en emoties die als een vloedgolf waarin ik mij amper staande houd. Hij kijkt me aan, zijn ogen warm, begripvol, alsof hij me zonder woorden doorgrondt en ik weet dat hij mijn gedachtes leest.
"Ik vind dat jij jezelf meer ruimte moet geven, Lex, de meesten zouden instorten na alles wat jij hebt meegemaakt." Zijn stem is laag en geruststellend. Zijn vingers vinden de lok haar die eerder deze avond al ontsnapt was en met een tederheid die mijn lijf verwarmd strijkt hij hem achter mijn oor en streelt hij mijn wang, ik druk mijn gezicht tegen zijn hand, het voelt goed, veilig, vertrouwd. Waar ben je mee bezig, Lex? Je kunt niet vallen voor deze man! De stem in mijn hoofd schreeuwt en ze heeft gelijk, maar mijn lichaam luistert niet. Ik kijk hef mijn hoofd en mijn ogen trekken als magneten naar de zijne, die diepe prachtige donkere poelen. Hij forceert niets, hij geeft me de ruimte, ondanks dat de hitte die tussen ons brandt als een storm die op het punt staat los te breken. Jake zijn hand glijd onder mijn haar en rust zijn vingers tegen de achterkant van mijn nek en zijn duim strijkt over mijn wang, teder, vederlicht, maar het effect is allesbehalve subtiel, mijn hele lijf reageert en ik moet verzitten terwijl de wereld om ons heen vervaagt. hij overbrugt de laatste centimeters tussen ons en zijn lippen vinden de mijne, niet aarzelend, maar met een zekerheid die me laat verdrinken in zijn aanraking. Zijn kus voelt hongerig, verslavend, een mix van verlangen en iets diepers, iets gevaarlijks en zijn tong verkent me, claimt me, en ik geef me aan hem over mijn god ik wil deze man zo graag. Ik voel hoe zijn greep verstevigt, zijn handen verkennen mijn lijf alsof hij mij nooit meer los wil laten teder maar bezitterig. Zijn handen glijden van mijn borsten over mijn rug naar mijn billen en hij tilt mij op, moeiteloos, alsof ik niets weeg en plaatst me kruislinks op zijn schoot. Zijn handen zetten druk op mijn heupen waardoor ik zijn opwinding voel boren door zijn broek tegen mijn warmte en er ontsnapt een zachte kreun uit mijn mond vandaan. Ik grijp met mijn vingers in zijn haar dat als zijde door mijn handen vloeit en ik voel hoe zijn ademhaling zwaarder wordt ik voel hoe zijn lichaam reageert en zijn opwinding steeds harder begint te drukken. Ik plaats mijn handen tegen zijn borst en verbreek onze kus, ik houd mijn ogen gesloten mijn ademhaling zwaar, chaotisch en ik laat mijn voorhoofd rusten tegen het zijne terwijl ik mijn razende hartslag probeer te kalmeren.
Jake kantelt zijn hoofd iets en fluistert, zijn stem rauw van emotie: "Lex? Ik wil niet dat je spijt krijgt van mij."
Er is kwetsbaarheid in zijn stem, Onverwacht, Eerlijk. "Geen spijt," fluister ik. En ik voel hoe zijn lichaam ontspant maar zijn armen blijven stevig om me heen alsof hij me tegen de wereld wil beschermen. Hoe kan iemand als hij, iemand die alles lijkt te hebben zich zo druk maken om wat ík voel? Ik ga iets rechter zitten, Ik heb geen ervaring Jake en de woorden voelen als een bekentenis die zwaarder weegt dan ik had verwacht. "Niet met magie, niet met openstellen naar anderen… en niet met liefde en ik hoor hoe mijn eigen stem breekt, waarom ben ik zo bang hem nu al kwijt te raken terwijl hij niet eens de mijne is om te noemen. Waarom voel ik mij zo kwetsbaar, zo rauw… Zou mijn waarheid hem wegjagen? Ik kijk op en zijn ogen doorboren de mijne. Hij lijkt de woorden te proeven, ze te laten bezinken voordat hij reageert. Was dit je eerste kus? Ik slik, “ja” en schaamte welt in me op en draai mijn blik weg van de zijne. Hij heeft ongetwijfeld ervaring, hoeveel vrouwen zouden zich al in zijn armen hebben geworpen? Hoeveel zouden alles geven om op dit moment in mijn plaats te zijn? Waarom zou hij genoegen nemen met iemand zoals ik, ik zonder enige ervaring? De gedachte aan andere vrouwen aan zijn lippen maakt me misselijk. Hij verbreekt mijn gedachten door mijn hand te pakken en legt deze tegen op zijn borst en ik voel hoe zijn hart bonkt wild en onstuimig, net zo chaotisch als het mijne, Ik staar naar mijn hand voel elke slag, elke ongecontroleerde reactie van zijn lichaam, dit is de bevestiging die ik zocht en zonder woorden schept hij orde in mijn chaos. Ik sluit mijn ogen en laat mezelf tegen hem zakken, mijn hoofd rustend op zijn borst, zijn ademhaling wordt de mijne en zijn warmte mijn toevlucht en zonder dat ik er bewust van bent wint mijn vermoeidheid van de dag.
Ik schrik wakker, mijn ademhaling nog zwaar van de sluimerende slaap. Het eerste wat ik voel, is de warmte onder mij, zijn warmte. Jake. Mijn hoofd rust nog op zijn borst, die kalm op en neer gaat met elke ademhaling. Het ritme is geruststellend, hypnotiserend bijna. Voor een moment blijf ik zo liggen, luisterend naar het kloppen van zijn hart, alsof ik dit moment in me wil opnemen, vast wil houden voordat de realiteit het van me afpakt. Langzaam schuif ik van hem af, mijn bewegingen voorzichtig. Ik wil hem niet wekken. Niet nu. Niet terwijl zijn gezicht zo ontspannen is, zo zorgeloos. Hier, in zijn slaap, lijkt hij jonger ongetekend door het leven, zonder de lasten die hij normaal met zich mee lijkt te dragen. Wat als hij straks besluit dat mijn onervarenheid een last is? Wat als dit moment het enige is dat ik ooit van hem zal krijgen? Ik wil het onthouden. De warmte van zijn huid. De kracht in zijn armen, de rust die hij in me losmaakt en zodra ik van zijn schoot ben gegleden trek ik een deken van de bank en leg deze voorzichtig over hem heen en ik geniet van het feit dat ik hem zo gedetailleerd kan bekijken nu, zijn lippen zijn ietsjes van elkaar, zijn wimpers rusten als zachte schaduwen op zijn huid. De aanblik doet iets met me iets wat ik niet onder woorden kan brengen. Op mijn tenen baan ik me een weg door de woonkamer er moet hier ergens een slaapkamer zijn. Ik laat mijn vingers even over de rugleuning van een stoel glijden en voel de zachte stof onder mijn vingertoppen terwijl ik richting de hal loop. Mijn ogen worden getrokken naar een brede, rustiek houten wenteltrap die naar boven leidt en loop naar boven, aangekomen open ik de eerste deur en vind precies wat ik zocht: een slaapkamer. De ruimte ademt elegantie uit zonder overdaad en aan de rechterkant staat een grote, rustiek houten kast ik loop er zonder aarzeling naartoe en laat mijn vingers glijden over het hout voordat ik de deuren opentrek. Een vleug van Jake’s geur ontsnapt uit de kast, een mengeling van hout, kruiden en iets wat onmiskenbaar hem is. De planken zijn gevuld met keurig gevouwen truien, en de hangers bevatten rijen witte overhemden en donkere broeken, allemaal strak en precies op gelijke afstand van elkaar. Een lichte glimlach speelt op mijn lippen dit had ik kunnen verwachten Jake straalt controle uit, en zelfs zijn kast weerspiegelt dat. Ik sluit mijn ogen en haal diep adem, neem zijn geur in me op omdat ik bang ben dat ik het ooit zal vergeten en mijn gedachten flitsen terug naar gisteravond, zijn lippen op de mijne, zijn ademhaling, de manier waarop zijn handen over mijn lijf bewoog het is bijna alsof ik het nu weer kan voelen, zoekend, ontdekkend. Mijn huid tintelt bij de herinnering en een rilling trekt langs mijn ruggengraat. Met moeite dwing ik mezelf terug naar het nu en ik pak een witte blouse, een paar warme wollen sokken en een boxer van de plank en loop door naar de aangrenzende badkamer. Ik open de deur en de badkamer is adembenemend, in het midden staat een bad, omringd door gouden bladeren en sierlijke, groene takken die zich omhoog lijken te kronkelen langs de muren, witte en roze bloemen zijn verweven tussen de klimop en achterin de ruimte stort een gigantische regendouche neer vanuit de muur. Boven mij strekt zich een glazen plafond uit, waar de eerste stralen van de ochtendzon vredig doorheen glijden en ik geniet van de rust die deze ruimte uitstraalt. Ik laat mijn zilveren jurk van mijn schouders zakken en voel hoe de stof als een vloeibare golf langs mijn lichaam naar beneden glijdt, ik stap richting de regendouche en draai hem open het water klettert neer op de tegels, en ik wacht even tot het de juiste temperatuur heeft bereikt voordat ik eronder stap. Zodra het hete water mijn huid raakt, sluit ik mijn ogen en de wereld verdwijnt. Geen Jake, geen verwarring, geen opwinding alleen ik, Lex, in de stilte van het water. Mijn spieren ontspannen, en ik blijf zo staan, genietend van de zeldzame rust die door me heen spoelt. Ik heb geen idee hoe lang ik daar sta, maar wanneer ik de douche uiteindelijk uitzet, is mijn huid rozig en zijn mijn vingertoppen verrimpeld. Ik pak een handdoek en droog mezelf af, mijn blik valt op de grote spiegels die de badkamer sieren en staar naar mijzelf mijn haar is donkerder nu het nat is en plakt in lange strengen tegen mijn bleke huid, mijn sproeten lichten fel op tegen mijn wangen, die door de hitte van de douche een diepe blos hebben gekregen. Maar het zijn mijn ogen die mijn aandacht trekken, helder groen, maar er is iets anders… iets wilder. Alsof de avond ervoor iets in mij heeft veranderd, iets in mij heeft aangewakkerd, hunkerend en zoekend naar meer. Ik trek de witte blouse aan, die veel te groot valt over mijn lichaam, en laat hem losjes openhangen. Ik heb niet de energie om alle knoopjes dicht te krijgen, dus sla ik mijn armen om mezelf heen en houd de stof op zijn plaats. Daarna trek ik Jake’s boxer en de warme sokken aan en sluip terug naar beneden. In de woonkamer ligt Jake nog steeds in diepe slaap, opgerold tot een propje op de bank. Mijn lippen krullen automatisch omhoog. Hoe kan iemand die zo intimiderend en sterk is, er nu zo… zacht uitzien? Ik blijf even staan en neem het beeld in me op. Zachtjes pak ik een deken en sluip naar de voordeur, open hem net genoeg om erdoorheen te glippen en trek hem achter me weer op een kier. Buiten is het landschap betoverend in het ochtendlicht. De weilanden strekken zich eindeloos uit, waar een paar paarden vredig grazen tussen het hoge gras, de dennenbomen rondom het huis lijken te dansen in de zachte wind, vogels fladderen af en aan, druk bezig met hun nesten. Mijn gedachten dwalen af naar vroeger. Mijn moeder, zittend op de rand van onze veranda aan zee. Haar stem herinner ik me niet meer… en die realisatie vermijd ik want het breekt iets in mij. Mijn vader, die naar buiten komt met twee mokken koffie, hoe ze samen keken naar de zonsopgang, diep in gesprek, lachend, knuffelend…Mijn hart krimpt samen.
Zou ik ooit net als mijn ouders op een veranda zitten, samen met iemand die van me houdt?
De fluitketel fluit plots vanuit de keuken en rukt me uit mijn gedachten. Ik trek de deken van me af en loop naar binnen. Daar staat Jake, zijn haar is verward, wild van de slaap, en zodra hij me hoort, kijkt hij op. Zijn glimlach is loom, warm, en het is alsof iets in mij smelt bij de aanblik. "Goeiemorgen, Lex," zegt hij, zijn stem hees en vol zachtheid. Zijn ogen glijden langzaam over mijn lichaam, van mijn gezicht naar beneden en dan ontsnapt er een korte giechel als hij mijn wollen sokken opmerkt. Zijn blik dwaalt weer omhoog en blijft iets langer hangen bij mijn borsten, amper bedekt door de open blouse. Er flikkert iets in zijn ogen, een hongerige intensiteit die me de adem beneemt. Ik wens op dat moment dat ik in zijn hoofd kon kijken, wist wat hij dacht. "Als je dat kon," zegt Jake plots, zijn stem speels, maar met een onderliggende hitte, "dan stonden we hier nu niet meer zo.” Mijn hele gezicht kleurt rood, mijn hart slaat op hol waarom vergeet ik continu dat hij mijn gedachtes kan lezen en Ik stap naar voren en pak de mok thee die hij me aanreikt, mijn vingers net iets te lang tegen de zijne. "Dankjewel," mompel ik, niet wetend hoe ik moet reageren op zijn woorden. Maar één ding weet ik zeker, de spanning tussen ons is nog lang niet verdwenen.
Reactie plaatsen
Reacties